سخنوران

     

    aparat

    email

    instagram

    linkdin

     

    tel

    شکل گیری اعتماد به نفس در نقطه رشد کودکی به بزرگسالی

     

     

    اعتماد به نفس، عبارت است ار احساس اطمینان نسبت به خود. به عبارت دیگر اعتماد به نفس یک فرد به نحوه ی احساس او درباره ی "من" خویش بستگی دارد.

    نظر فرد نسبت به خویش درموقعیت های متفاوت زندگی برابر نیست و امکان دارد، یک فرد در یک موقعیت خود را قوی و در موقعیت دیگر ضعیف بپندارد.

    "من" تعاریف متفاوتی را برای خود قائل است:

    من (خود): مفهومی که انسان از خویش در هر لحظه می شناسد و آگاه است.

    من (آرمانی) : مفهوم در باب آنچه انسان طلب دارد و ترجیح او در هر موقعیت است.

    من (انتقادی): مفهوم سرزنش در باب عملکرد خویش در موقعیت ها و عملکردهای مثبت و منفی.

     

    هر انسان برای آنکه بتواند توانایی و آرزوهای خود را عملی سازد، آغاز به قوی سازی نقاط مثبت و منفی خویش می کند و این امر مبتنی بر شناخت هر شخص از خویش است که هر انسان از بدو تولد تا بزرگسالی تنها چهار دوره را طی می کند تا رشد کند و از این رشد خویش را بشناسد:

    • حسی - حرکتی(0 تا 2): برانگیخته شدن کنجکاوی کودک نسبت به جهان و بروز رفتاری که تنها پاسخ محرک های اطرافیان است که شکل گیری تفکر از این نقطه آغاز می شود.
    • پیش عملیاتی (2 تا 7): شکل گیری تفکرات خویش محوری که تنها می پندارند تمام جهان بر محور آنان می چرخد و هیچ درکی نسبت به دیدگاهی به جز دیدگاه خویش ندارند و علاقه قصه پریان در این نقطه شروع می شود.
    • عینی (7 تا 11): شکل گیری تفکر عینیت، آنها با تمام پریان و مجاز و هرآنچه که از دیدگاه آنان خارج است مخالفت می ورزند و آن را مردود و باطل اعلام می کنند.
    • عملیات صوری: پیمایش مسیر بزرگسالی که توانمندی ذهنیت انتزاعی اثبات می شود و حتی در باب فکر، فکر می کند.

    اکثر افراد در این سیر رشد، تنها نقاط ضعف خویش را از هر دوران با خود حمل می کنند و امتیازات مثبت به نسیان و فراموشی سپرده می شود و این روند اعتماد به نفس است؛ که معنی اعتماد به نفس، نظر و رویکردی ست که شخص در ارتباط با خویش دارد.

    "آیا فقط انسان های باهوش می توانند اعتماد به نفس متعادل داشته باشند؟"

    هر انسانی که از حداقل هوش طبیعی برخوردار باشد با بررسی محیط اطراف و شناخت کامل خود و نزدیک شدن تصویرهای ذهنی به واقعیت، می تواند اعتماد به نفس خویش را به حد مقبول برساند. خود باوری عنصری است که عوامل درونی بر آن تاثیر می گذارند و از عوامل بیرونی نقش و تاثیر می پذیرد. اعتمادی که در اعتماد به نفس ایفای نقش می کند چیست؟

    "اعتماد"، باوری قوی به اعتبار، صداقت و توان یک فرد، انتظاری مطمئن و اتکا به یک ادعا و اظهار نظر، بدون آزمون کردن آن است.

    "اعتماد"، اطمینان به دیگران با وجود امکان فرصت طلبی، عدم قطعیت و مخاطره آمیز بودن آنان.

    "اعتماد"، نوعی شرط بندی در مورد کنش هایی است که دیگران در آینده انجام خواهند داد.

    "اعتماد بنیادی، نگرشی است  به خود و دنیای پیرامون که حاصل تجربیات شخصی در سال اول زندگی(شیرخوارگی) است. اعتماد عبارت است از انتظار برآورده شدن نیازهای شخصی."

    از عوامل مخرب اعتماد به نفس "مقایسه" است. علت ترس از امتحان در تمامی افراد چیست؟ علت مقایسه با دیگران در نمره آوری است.

    اگر در یک مقایسه فرد خود را کمتر از دیگران بداند، مسلما خود پنداری او رو به نقصان خواهد رفت و هنگامی که شخص خود را با فرد دیگری مقایسه کند او را در برخی از خصوصیت ها بهتر از خویش بداند، دست به خویش ویرانگری زده است؛ جهت مقابله با این ویران سازی آن است که افراد از یک نگرش کلی بهره ببرند و آن برابری انسان ها با یکدیگر است؛ همواره باید به این نکته توجه داشت که هر انسانی دارای منابع مختلفی است و باید دانست که هرکس پیش از مرد یا زن بودن یک انسان است.

    در هنگام رقابت میان کودکان، انگیزه رقابت تا حد زیادی به تلاش مضاعف منجر می شود ولی این عقیده که تمامی کودکان به موفقیت دست پیدا می کنند، مورد تردید است. زمانی که ظرفیت رقابت در جامعه و یا خانواده و یا نظام آموزشی منعکس می شود، دو مشکل در جامعه شکل می گیرد: اولین مشکل آن است که که اگر تمامی کودکان از استعداد و فرصت یکسان برخوردار باشند، در آن صورت رقابت و مقایسه، تلاشی است که آن ها به عمل آورده اند و این توانایی در افراد مختلف است و این گروه ناموفق باقی می مانند و دیگر آنکه اگر فرد خود هدف را دست نیافتی احساس کند، تلاش او به این دلیل تا اندازه ای رنگ می بازد و شکست متوالی به احساس ناامیدی منجر می شود و به دنبال آن به این دلیل که "من نمی توانم" در شخص احساس طردشدگی به وجود می آید و مانع یادگیری بیشتر می شود. به همین دلیل رفتار مطلوب انسان از پیش دبستانی تا دوم ابتدایی شکل می گیرد و افزایش انگیزه در برخورداری مثبت اجتماعی در این مقطع سنی است.

    بیشتر افراد معنای واقعی کلمه "اعتماد به نفس" را به خوبی درک نمی کنند. به همین دلیل آن نوع از اعتماد به نفس و خود باوری را که مطلوب و مورد نظرشان است در زندگی تجربه نمی کنند. زیرا می پندارند که اعتماد به نفس یعنی این که ایمان و اعتماد به موفقیت هایی که در کارها به دست می آورند؛ در صورتی که اعتماد به نفس واقعی و حقیقی آن است که قبل از اینکه در کاری موفقیت حاصل شود،  نوعی اعتماد به توانایی به خود برای انجام آن کار وجود داشته باشد.

    انسان باید بداند که گذشته را نمی توان تغییر داد اما آینده هنوز آفریده نشده است.آینده هم چیزی نیست به جز اندیشه های انسان و کوشش او برای آفرینش اندیشه ها. باید عاقلانه به گذشته نگریست و اندیشه و وقت خود را صرف چیزی کرد که توان آفریدن و دگرگون ساختن آن وجود دارد.

    همواره باید به یاد داشت که هیچ کس در انجام هیچ کار ناتوان نیست و قبل از آغاز هرکار باید مقدمات آن فراهم شود و اعتماد به نفس عنصری نیست که در انزوا شکل بگیرد و تعامل با دیگران عامل رشد او قلمداد می شود.

     

    نویسنده: مهشید حسینیان

     

    (امتیاز 0 از 1 رای)

    نظر خود را اضافه کنید.

    ارسال نظر بعنوان میهمان

    0
    نظر شما به سامانه مدیریت ارسال شده است.
    • هیچ نظری یافت نشد
    کلیه حقوق این وب سایت متعلق به کانون سخنوران می باشد.

    Please publish modules in offcanvas position.