aparat email instagram

     

    tel

    در هنگام عصبانیت، رویکرد صحیح آن است که قبل از آنکه شخصی فرد را آرام سازد، خود برای خود این ارزش را قائل شود.راهکارهایی وجود دارد که در هنگام عصبانیت می تواند خشم را کنترل نماید و از عواقب جبران ناپذیر خشمگین شدن جلوگیری نماید.
    هر فرد در سن مشخصی تلاش می کند تا بر روی احساسات خود سرپوش بگذارد، چه شخصی می تواند چنین رویکردی را سرزنش کند؟
    تمامی انسان ها، بارها عبارت"بی خیال باش. ولش کن. رها کن. عصبانیت ارزش آن را ندارد."به وفور شنیده شده است که دارای کنشی اشتباه است.

    عصبانیت مهم ترین احساس انسان است.انسان زمانی که عصبانی میشود،پرچم قرمز رنگی را برافراشته که اعلام می کند؛ عاملی باید تغییر کند.


    اجازه ی اتفاق
    به طور حتم دلیلی وجود دارد که طیف وسیعی از احساسات درون هر فردی وجود دارد، بنابراین باید از آن استفاده کرد. سرکوب عصبانیت دارای ضررهای بسیار است.علاوه بر ضربه های مهلک روانی فرد را درگیر ضربه های مهلک جسمی نیز می کند.
    اگر شخص، تلاش کند خشم خود را پنهان کند یا آن را نادیده بگیرد، از بین نمی رود.امکان دارد برای زمانی فرو بنشیند، اما در آخر جای دیگری خود را نشان خواهد داد.
    برای عصبانیت نباید عذرخواهی و بهانه آورد.حتما دلیل موجهی برای عصبانیت وجود دارد و قبول کردن آن،اولین گام به سوی حل جریانی ست که فرد را آزار می دهد.


    تمایز گذاری میان احساس و عمل
    انسان زمانی که عصبانی می شود، قصد دارد مانند یک هیولا، هر چیز را که بر سر راه اوست از میان بردارد.اما باید یک قدم به عقب برداشت و پیش از آنکه دست به عمل زده شود،احساسات را تجربه کرد، به ویژه زمانی که شخص عصبانی ست، باید اجازه داد احساس مسر خود را طی کند. اگر به جای انتظار و گذر از این مرحله، تصمیم عجولانه ای گرفته شود،امکان دارد موجب عصبانیت افزون نیز شود.
    با چنین رویکردی، شاید بعد از آرام شدن شخص متوجه گردد:
    -    وضعیت آنقدر که او فکر میکرد بد نیست.
    -    در بلند مدت منجر به ارزش های بهتری برای فرد می شود.
    -    این مسئله را نمی توان فقط با یک ابراز ناراحتی و خشم حل کرد.
    -    شاید متوجه شد عصبانیت به علت امر کاملا متفاوتی ست.


    رفتن به سوی چرایی
    عموما عصبانیت از ناراحتی کوچک نشات می گیرد. مانند انداختن کبریت در انبار کاه،شخصی که بر خلاف میل فرد عمل کند موجب فوران احساس سرکوب شده ی او می شود.
    اشکال،تاخیر در برخورد با خشم نیست، بلکه آن است که این تاخیرموجب می شود عصبانیت را کامل انکار کند؛ یا خشم ابتدایی فروکش می کند و تلاش می کند این اتفاق ناخوشایند را فراموش کند،انسان زمانی که عصبانی می شود نباید به خود اجازه داد که به خود قول دهد تا در زمان مناسب با آن روبه رو شود.فقط باید اجازه دهد اتفاق بیفتد.

    آرام سازی با ورزش
    راه مناسبی برای کاهش تنش، فعالیت بدنی ست.از عصبانیت باید به عنوان یک سوخت برای زندگی سالم استفاده کرد.
    امتحان فعالیت های مختلف تا یافتن بهترین آرام سازی موثر.این فعالیت می تواند ورزش باشد، می تواند فعالیت مانند پیاده روی،باغبانی و . . .باشد.

    به تاخیر اندازی واکنش
    اگر شخص در وضعیتی هست که امکان ابراز شتاب عصبانیت وجود ندارد، باید نفس عمیق کشید و در مواقع بازدم ، تا ده شمرد یا عبارتی را که در آرام سازی او را یاری میدهد تکرار کند.این اقدام آنقدر صورت پذیرد تا تمرکز بازیابی شود.

    پرت کردن حواس
    اگر توجه را به سوی دیگری اشتغال داد، این رویکرد فرد را یاری می دهد تا بر زمان حال تمرکز کند و احساسات را مرور کند.
    تفکر به یک خاطره ی خوب، خوانش کتاب،حضور در مکان دیگر.

    بررسی وضعیت
    اگر فرد به علت عاملی که خارج از کنترل اوست، عصبانی باشد، مانند از دست دادن ارتقای شغلی در رقابت با همکاران، پیش از هرگونه واکنشی، این وضعیت باید بررسی شود.ورای آنچه اتفاق افتاده را ببیند و فکر کند چرا چنین اتفاقی رخ داده است.اعمال شخص مقابل را نادیده بگیرد و سعی کند متوجه شود از انجام این کار چه نیتی داشته و در بیشتر مواقع طرف مقابل قصد آزار او را ندارد.
    همیشه شرایطی وجود دارد که امکان دارد او از آن بی خبر باشد.یک رابطه ی علت و معلول، باید از زوایای مختلف به موقعیت نگاه کرد و از زوایای متفاوت به این موقعیت نگریست. هیچ چیز مانند منطق،عصبانیت را از بین نمی برد.

    عدم ایفای نقش قربانی
    اشتباه ترین کار آن است که شخص عصبانی زمین و زمان را مقصر مشکلات خود بداند.تا زمانی که شخص مسئولیت خود را در اتفاقی که افتاده است را بر عهده نگیرد، شخص مجدد اشتباه خود را مرتکب می شود و به جای خاموشی آتش آن را شعله ور تر می کند.نباید پرسید"چرا من؟" باید پرسید"حالا چه کنم؟"

    یافتن پناهگاهی امن
    هرا نسانی"کنج" مخصوص به خود را دارد، جایی که برای تفکر و آرامش به آن سو می رود و این مکان امکان دارد یک اتاق در خانه باشد که فقط برای اوست و یا هر مکان دیگری که او احساس آرامش می کند.
    زمانی که فرد به شدت عصبانی ست، از نظر فیزیکی و احساسیبیش از حد تحریک پذیر می شود و اگر موقعیتی که در آن می باشد این اجازه را به او می دهد که آن مکان را ترک نماید، این اقدام صورت پذیرد و به کنج خلوت برود.
    گاهی اوقات، تنها امری که نیاز دارد، تغییر در محیط و دور شدن برای آرام ساختن خود و دیدن موقعیت از زاویه ی دیگر است.زمانی که با خود خلوت صورت می گیرد،باید دید آیا می توان راه هایی پیدا کرد که از طریق آن عواملی را که باعث عصبانیت می شود از بین برد یا کاهش داد.

    تفکر قبل از هر اقدام
    اگر شخصی به فرد خیانتی کند، احتمال آن هست که نخستین کاری که به دهن میرسد آن باشد که با او روبه رو شود و خشم درونی خود را ابراز کند. گرچه این عقیده وجود دارد که آنچه را که در لحظه فرد می پندارد و احساس می کند باید انجام دهد.اما توصیه می شود پیش از مواجه شدن با آن شخص، گامی به سوی عقب برداشته شود و وضعیت موجود را ارزیابی کند.
    تمام گزینه های ممکن را جلوی خود بچیند و به تک تک آن ها بنگرد، قبل از آنکه تمام گزینه های ممکن را بداند،اجازه ندهد ذهن به صورت خودکار بدترین گزینه را انتخاب کند.
    اگر تمام عصبانیت های گذشته که از این شخص داشته است را به خاطر آورد وهمه را به هم وصل می کند، مسلما بیش از حد ممکن عصبانی میشود و اگر در لحظه با طرف مقابل روبه رو شود کشمکش عظیم تری خواهد داشت.

    صحبت با یک فرد قابل اعتماد
    صحبت با یک شخص معتمد، فارغ از آنکه او چه نسبتی با فرد دارد در خصوص استرس و رنج، حتی اگر راه حلی نداشته باشد منجر به یافتن راه حل می شود.
    گاهی پیش می آید زمانی که سوالی در ذهن انسان است را از شخص دیگری پرسیده شود،همان لحظه پاسخ یافت می شود.

    پیام
    پس از جر و بحث با شخصی،باید برای او یک پیام نوشت و عصبانیت خود را در قالب جریان سیال ذهن بیرون داد، سپس پیام را خواند و هر چیز جدید دیگر را که به ذهن خطور می کند را به پیام اضافه کرد.
    هرچیزی که درباره ی این مسئله وجود دارد، در قالب واژه هایی که به ذهن میرسند بروز داده شود، و زمانی که چیزی برای گفتن وجود ندارد پیام پاک شود!
    پاک کردن به عنوان نمادی در جهت رها کردن آن چیزهایی استفاده شود که فرد را عذاب می دهد.

    فهرست
    نگارش فهرست از تمام مواردی که موجب عصبانیت می شود و تا جای ممکن دقیق و به همراه جزییات نوشته شودو برای هرکدام از 1 برای "آزاردهنده" تا 5 برای"دیوانه کننده"نمره داده شود.سپس مشخص شود که آیا می توان آن را در زندگی کاهش داد یا به کل آن را حذف کرد.
    در ارتباط با آنهایی که باید بماند،برنامه هایی ریخته شود تا حس خود را نسبت به آن ها مجدد بازبینی کند تا نتواند فرد را به قهقرا بفرستد.

     

     

    نوشتن دیدگاه


    تصویر امنیتی
    تصویر امنیتی جدید

    دوره های اموزشی سخنوران

    کلیه حقوق این وب سایت متعلق به کانون سخنوران می باشد.

    Please publish modules in offcanvas position.