سخنوران

     

    aparat

    email

    instagram

    linkdin

     

    tel

    زمانی‎که یک سخنران، کار خود را آغاز می‎کند، هریک از مخاطبان در احوالات خاص خود به‎سر می‎برند و از دریچه‎ی ذهن خود به آنچه سخنران می‎گوید نگاه می‎کنند. برخی با حال خوب در این گردهمایی شرکت کرده‎اند و برخی نیز به‎خاطر پیش‎آمدهای اخیر زندگی‏شان یا حتی خلق دائمی‎شان که نوعی بدبینی و منفی‏بافی در آن یافت می‎شود با حالتی انکاری و خموده، وارد جلسه شده ‏اند.

    به دلیل همین تفاوت سلیقه و روحیات در افراد است که برخی سخنان سخنران را قابل توجه و ارزشمند می‎دانند و برخی دیگر با وجودی‎که قلباً مؤید ارزشمندی سخنان سخنور هستند با لجاجتی که در شخصیت آنها وجود دارد، آمادگی تأیید و پذیرش کلام وی را ندارند.

    برای دسته‎ی اول که احتمالاً شناخت قبلی، نسبت سخنران جلسه دارند یا به‎طور کلی از انعطاف‎پذیری و مثبت‎اندیشی بیشتری برخوردارند، نیاز به پیش‎درآمد برای شروع سخنرانی نیست؛ زیرا این افراد، بی‎صبرانه منتظر شنیدن اصل مطلب هستند. مگر اینکه سخنران، مقدمه‎ای کوتاه بیاورد تا صرفاً حواس حاضران در سالن را جمع کند. برای این دسته پیش درآمد سخنرانی، می‎تواند قدرشناسی و تمکین از محبت ایشان باشد، البته این قدرشناسی باید حقیقی و قلبی ابزار شود، منجر به اطاله‎ی کلام نشود و با احساسات واقعی بیان شود.

    برای دسته‎ی دوم که احتمالاً به خاطر عدم شناخت سخنران در مقابل وی جبهه‎گیری می‎کنند، قطعاً نیازمند رویکردی کاملاً حساب شده و هوشمندانه هستیم. اصولاً  افراد منفی‎باف که از انعطاف‎پذیری پایین‎تری برخوردار هستند، نسبت به تمامی موضوعات تازه نوعی لجاجت و سرسختی از خود بروز می‎دهند. در این حالت باید تمامی بخش‎های سخنرانی را از دریچه‎ی نگاه آنان واکاوی کرد تا اگر نکته‎ای ممکن است آنها را به مخالفت وادارد با ادله‎ای محکم و یقینی، هرگونه شک و تردید را از میان بُرد.


    وظیفه‎ی یک سخنران هوشمند، نوشتن پیش‎درآمدی منطبق با سلایق و روحیات گوناگون است.

    البته باید این حقیقت را بپذیریم که شروع سخنرانی با پیش‎درآمدی حیرت‎انگیز و مسحورکننده، کاری بس دشوار است. شاید به همین خاطر است که حتی استادان سخنرانی نیز در ابتدای شروع هر اجراء کمی احساس نگرانی دارند. آنها به درستی از نقش تعیین کننده‎ی مقدمه و پیش‎درآمد کار اطلاع دارند و می‎دانند که اگر در ابتدای کار لحظه‎ای با سخنانشان مخاطب را رنجیده خاطر کنند، تمامی زحماتشان تا انتهای کار بیهوده و باطل می‎شود.


    گاه پیش می‎آید، هنگام نوشتن مقدمه، هیچ ایده‎ی جذابی به ذهنمان خطور نمی‎کند؛ امّا همان‎طور که بیشتر پیش می‎رویم، مطالب یکی یکی در ذهن پدیدار می‎شوند، امّا ممکن است در انتها هنگام خواندن پیش‎درآمد احساس کنیم، مقدمه‎ی ما چیزی بی سر و ته از آب در آمده و تناسبی با مطالبی که در ادامه نوشته‎ایم ندارد. برای اصلاح این رویه می‎توانید مجدداً مقدمه‎‎‎‎‎ی خود را باتوجه به متن اصلی تغییر دهید. همچنین برخی از سخنوران نوشتن مقدمه را به آخر کار واگذار می‎کنند تا آنرا با احتیاط عمل و دقت بیشتری بنویسند.

     


    در ادامه می‎توانید، نمونه‎هایی از پیش درآمد را مطالعه کنید:

    الهی!
    تو آنی که نور تجلّی بر دل‎های دوستان تابان کردی؛
    چشمه‌های مهر در سرهای ایشان روان کردی؛
    و آن دل‎ها را آیینه‎ی خود و محل صفا کردی؛
    تو در آن پیدا و به پیدایی خود در آن، دو گیتی ناپیدا کردی؛
    ای نور دیده‎ی آشنایان و سور دل دوستان؛
    و سرور جان نزدیکان.


    الهی!
    یاد تو عیش و است و مهر تو سور است؛
    شناخت تو ملک است و یافت تو سرور؛
    محبت تو روح است و قرب تو نور؛
    جوینده‎ی تو کشته‎ی با جان است و یافت تو رستخیز بی‎صور.

    قطعاً پیش‎درآمدهایی از این دست، آرامش‎بخش و شادی‎آفرین هستند. تهیه‎ی نوشته‎هایی لطیف و عمیق می‎تواند، دسته‎اول را بی‎صبرانه آماده‎ی شنیدن اصل مطلب کند و از میزان انرژی منفی و روحیه‎ی انکاری دسته دوم نیز بکاهد.
    البته موضوع سخنرانی و سبک و سلیقه‎ی شخصی شما که مخاطب به آن خو گرفته نیز می‎تواند در تهیه مقدمه‎ای مناسب تعیین کننده باشد.



    (امتیاز 0 از 1 رای)

    نظر خود را اضافه کنید.

    ارسال نظر بعنوان میهمان

    0
    نظر شما به سامانه مدیریت ارسال شده است.
    • هیچ نظری یافت نشد

    دوره های اموزشی سخنوران

    کلیه حقوق این وب سایت متعلق به کانون سخنوران می باشد.

    Please publish modules in offcanvas position.